I
Miserere mei Deus
secundum magnam
misericordiam tuam
II
Stava Maria dolente
senza respiro e voce
mentre pendeva in croce
del mondo il Redentor.
III
Amplius lava me ab iniquitate mea
et a peccato meo munda me.
IV
E nel fatale istante
crudo e materno affetto,
Le tarfiggeva il petto,
Le lacerava il cuor.
V
Tibi noli peccavi et manum coram
te feci: ut iustificeris in sermo-
nibus tuis et vincas cum iudicaris.
VI
Qual di quell'alma bella
fosse lo strazio indegno,
no che l'umano ingegno
immaginar non può.
VII
Ecce enim veritatem dilexisti:
incerta et occulta sapientiae tuae
manifestanti mihi.
VIII
Vedere un figlio... Un Dio...
che palpita, che muore...
Sì barbaro dolore
qual madre mai provò?
IX
Aditui meo dabis gaudium et
laetitiam: et exultabunt ossa
humiliata.
X
Alla funerea scena,
chi tiene il pianto a freno
ha un cuor di tigre in seno
o cuor in sen non ha.
|
XI
Cor mundum crea in me, Deus,
et spiritum rectum innova in
visceribus meis.
XII
Chi può mirare in tante pene
una Madre, un figlio
e non bagnare il ciglio
e non sentir pietà?
XIII
Redde mihi letitiam
salutaris tuis, et spiritu
principali confirma me.
XIV
Per cancellare i falli
d'un popolo empio, ingrato,
Vide Gesu' piagato
languire e spasimar
XV
Libera me de sanguinibus, Deos, Deus
salutis me: et exultabit lingua mea
iustitiam tuam.
XVI
O dolce Madre, o pura,
fonte di santo amore,
parte del tuo dolore
fa che ti scenda al cuor.
XVII
Quoniam si voluisses sacrificium,
dedissen utique: et holocaustis non
delectaberis.
XVIII
Le barbare ferite,
prezzo del mio delitto,
dal Figlio Tuo trafitto
passino, o Madre, a me
XIX
Benigne fac, Domine, in bona
voluntate tua Sion
ut aedificentur muri Jerusalem.
XX
E quando fia disciolto
dal suo corporeo velo,
fa che il mio spirito in cielo
voli a regnar con Te
|